تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنْ يَثْقَفُوکُمْ يَکُونُوا لَکُمْ أَعْداءً وَ يَبْسُطُوا إِلَيْکُمْ أَيْدِيَهُمْ وَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَ وَدُّوا لَوْ تَکْفُرُونَ «2» إِنْ يَثْقَفُوکُمْ‌: اگر بيايند شما را کفار مکه، يعنى بر شما قادر باشند و ظفر يابند، يَکُونُوا لَکُمْ أَعْداءً: باشند مر شما را دشمنان، يعنى القاى محبت فايده ندهد، و ايشان دشمنى پنهان را آشکار کنند. وَ يَبْسُطُوا إِلَيْکُمْ أَيْدِيَهُمْ‌: و منبسط سازند و بگشايند به سوى شما دستهاى خود را، وَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ: و جلد 13 - صفحه 125 زبانهاى خود را به بدى، يعنى به زدن و کشتن و دشنام دادن، وَ وَدُّوا لَوْ تَکْفُرُونَ‌: و دوست دارند که شما کافر شويد چنانکه ايشان هستند و از دين خود برگرديد. و چون حال آنها با شما به اين طريق است، پس مودت نمودن و مناصحه کردن با امثال ايشان، خطاى عظيم است از شما. تبصره: آيه شريفه اشعار است بر آنکه دوست داشتن کفار، ارتداد اهل اسلام را، پيش از همه چيز متمناى ايشان است از ايقاع انواع مکاره دنيا و دين بر ايشان، از کشتن و اسيرى و غير آن؛ زيرا مى‌دانند دين عزيزتر است نزد شما از جان شما، و اهمّ دشمن آنست که سبب نمايد آنچه اعزّ اشياء است نزد شخص. بنابراين مؤمن را شايسته نيست مودت و مخالطه نمايد با دشمنى که در صدد گرفتن اعزّ و اعظم گوهر گرانبهاى ايمانى است. (آيه 3)