تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّما يَنْهاکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قاتَلُوکُمْ فِي الدِّينِ وَ أَخْرَجُوکُمْ مِنْ دِيارِکُمْ وَ ظاهَرُوا عَلى إِخْراجِکُمْ أَنْ تَوَلَّوْهُمْ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ فَأُولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ «9»
إِنَّما يَنْهاکُمُ اللَّهُ: اينست و جز اين نيست نهى فرمايد خدا شما را، عَنِ الَّذِينَ قاتَلُوکُمْ: از آنانکه کارزار کردند با شما، فِي الدِّينِ: در دين و مذهب، وَ أَخْرَجُوکُمْ مِنْ دِيارِکُمْ: و بيرون کردند شما را از خانه‌هاى شما، وَ ظاهَرُوا: و هم پشت شدند و پشتيبانى نمودند با دشمنان، و معاونت نمودند آنها را، عَلى إِخْراجِکُمْ: بر بيرون کردن شما، أَنْ تَوَلَّوْهُمْ: اينکه دوستى کنيد با ايشان، يعنى خدا منع فرمايد از دوستى آنانکه با شما مقاتله نمودند و کمک نمودند به يکديگر بر اخراج شما، مراد کفار مکه‌اند که عده‌اى محاربه کردند و جمعى در اخراج سعى کردند و برخى معاونت ساعيان کردند، وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ: و هر که دوست دارد ايشان را، فَأُولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ: پس آن گروه دوست دارندگان، ايشانند ستمکاران که وضع دوستى در غير موضع مى‌کنند، و به سبب آن مستحق عذاب عظيم و عقاب اليم‌اند، زيرا دوستى با خدا و رسول بايد کرد، و از دوستى غير خدا جز عقوبت چيزى طارى نشود.