1- گرچه مال وثروت خير است، ولى خيرِ کثير، داشتنِ ديد وقدرت تشخيص است. کسانى که از آن خير انفاق کنند، به خير کثير مىرسند. «أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ... يُؤْتِي الْحِکْمَةَ»
«1». تفسير نورالثقلين، ج 1، ص 287.
جلد 1 - صفحه 428
2- شيطان وعدهى فقر، و خداوند وعدهى مغفرت و فضل مىدهد. امّا تشخيص و انتخاب هريک از اين دو راه، حکمت لازم دارد. «يُؤْتِي الْحِکْمَةَ»
3- همهى دنيا متاع قليل است، «1» ولى حکمت خير کثير است. اگر همه امکانات مادّى فداى دست يابى به حکمت و بينش صحيح گردد، ارزش دارد. «فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً کَثِيراً»
4- حکمت هديهاى کليدى و مادر همهى خيرات است. هرکه آن را داشت چيزهاى زيادى خواهد داشت. «وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِکْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً کَثِيراً»
5- هر کسى به ارزش حکمت پى نمىبرد. «ما يَذَّکَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ» دنياگرايان بر مال و آمار و محاسبات مادّى تکيه مىکنند و سود و زيان را بر اساس مادّيات مىسنجند، ولى دورانديشان عاقل و راهشناسان انديشمند، از بعد ديگرى محاسبه مىکنند.