تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً وَ يَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ «8»
لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِينَ: فى‌ء متعلق به خدا و رسول است براى فقراء هجرت کننده از مکه به مدينه، الَّذِينَ أُخْرِجُوا: آنان که بيرون کرده شده‌اند، يعنى کفار مکه آنها را بيرون کردند، مِنْ دِيارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ: از منزل‌هاى ايشان که در مکه داشتند و از مالهاى خود، يعنى دور گردانيدند و منع نمودند آنها را از اموال خود. يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ: در حالتى که طلب مى‌کنند به سبب هجرت، مزيت عطائى از خداى خود، وَ رِضْواناً: و خشنودى حضرت او، يعنى هجرت ايشان براى تجارت و اغراض دنيوى نبود، بلکه به جهت رضاى خدا و دوستى رسول او، ترک خانه‌ها و امتعه و مال خود نمودند. وَ يَنْصُرُونَ اللَّهَ: و يارى مى‌کنند دين خدا را به انفس و مال خود، وَ رَسُولَهُ: و يارى مى‌نمايند رسول او را به همراهى خود، أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ: ايشانند راستگويان در دين اسلام به گفتار و کردار. در خبر است از مهاجرين مردى بود که سنگ بر شکم بستى و در زمستان به جهت برهنگى، گودى حفر و در آنجا نشستى تا سرما کمتر اثر کند. چون حال او چنين بود، حضرت مال بنو نضير را بر مهاجرين قسمت نمود.