تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لا يَسْتَوِي أَصْحابُ النَّارِ وَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفائِزُونَ «20» بعد از آن براى تنبّه بندگان و هشيارى آنان از خواب غفلت بيان فرمايد: لا يَسْتَوِي أَصْحابُ النَّارِ: مساوى و برابر نيستند نزد خدا مصاحبان آتش جهنم، که نفس خود را به سبب کفر و فسق خوار خواسته و بدان سبب مستحق‌ جلد 13 - صفحه 112 آتش شدند، وَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ: و اصحاب بهشت که در استکمال نفس کوشيده به طاعات و عبادات، و مستحق بهشت شدند، أَصْحابُ الْجَنَّةِ مصاحبان و ساکنان بهشت، هُمُ الْفائِزُونَ‌: ايشانند رستگاران، يعنى از عذاب جحيم نجات يافته و به نعيم مقيم فائز شده. در کتاب عيون- ابن بابويه رحمه اللّه از حضرت رضا عليه السّلام روايت نموده که رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اين آيه تلاوت نمود و فرمود: اصحاب الجنّة من اطاعنى و سلّم لعلىّ بن أبي طالب بعدى و اقرّ بولايته، و اصحاب النّار من سخط الولاية و نقض العهد و قاتله بعدى. «1» فرمود: اصحاب بهشت کسانى هستند که اطاعت کنند مرا و تسليم شوند مر على بن ابى طالب عليه السّلام را بعد از من، و اقرار نمايند به ولايت او؛ و اصحاب آتش کسانيند که سخط نمودند ولايت او را، و شکستند عهد را و مقاتله نمودند با او بعد از من. تنبيه: آيه شريفه آگاهى مردمان است به آنکه ايشان به جهت بسيارى غفلت و کمى فکر در عاقبت امر، و هلاکت در تقدم دنيا بر آخرت، و پيروى شهوات، به مرتبه‌اى رسيده‌اند که گوئيا فرق نگذارند ميان بهشت و جهنم، و تميز ندهند ثواب و عقاب را، و نمى‌دانند رستگارى دنيا و آخرت مقرون به اصحاب بهشت است نه اصحاب جهنم، و چون حال چنين است، تنبيه آنان لازم باشد از جهت اتمام حجت.