در روايات، براى تلاوت آيات آخر سوره حشر، سفارش بسيار شده و برکات گوناگونى براى آن بيان گرديده که از جمله آن، بخشيده شدن گناهان و رسيدن به مرز مقام شهيد است.
احتمال مى‌رود که انسان در ميان اسمايى که در اين آيات (22- 24) آمده است، به اسم اعظم دست پيدا کند، زيرا در اين آيات، حدود پانزده و يا با عنايتى، هجده صفت از صفات الهى آمده است که هر کدام نشانگر کمالات بى انتهاى اوست.
معبود واقعى، وجودى است که علم و رحمت و قداست و عزّت و قدرت و عظمت و احاطه کامل را داشته باشد و چون اين صفات مخصوص خداوند است، پس معبودى جز او نيست.
در قرآن هر کجا غيب و شهود کنار هم آمده، ابتدا غيب آمده و سپس شهود و اين اشاره است يا به اهميّت آن يا به کثرت موارد آن.
امام صادق عليه السلام فرمود: «الغيب ما لم يکن و الشهادة ما قد کان» «1» غيب آن است که واقع نشده و شهود آن است که وجود يافته است.