«ملک» به معناى مالک امور مردم و اختياردار حکومت آنان است. «قدوس» به معناى پاک و منزّه از هر عيب و نقص، «مهيمن» به معناى صاحب سلطه و سيطره و مراقبت است.
«جبار» به دو معناى قادر بر جبر و جبران کننده آمده است.
«سلام» يعنى کسى که با سلام و عافيت برخورد مى‌کند، نه با جنگ و ستيز و يا شرّ و ضرر.
«مؤمن» نيز يعنى کسى که به تو امنيّت مى‌دهد و تو را در امان خود حفظ مى‌کند. «1»
حاکمان بشرى سر تا پا عجز و نياز و محدوديّت و نقص هستند و مردم از آنان در امان نيستند. امّا خداوند متعال، فرمانروايى است که هم قداست دارد و از هر عيب و نقصى به دور است، هم ايمنى بخش است، هم بر همه چيز سيطره و نفوذ دارد، داراى قدرتى نفوذناپذير
«1». تفسير الميزان.
جلد 9 - صفحه 565
است، جبران کننده است و عظمت و کبريايى دارد.