پیام‌های تفسیر نور

1- انفاقِ علنى، سبب تشويق ديگران و رفع تهمت بخل از انسان و يک نوع تبليغ عملى است. «فَنِعِمَّا هِيَ» 2- با اينکه صدقات و زکات، مصارف زيادى دارد، لکن نام فقرا در آيه نشانه اولويّت آنان است. «تُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ» 3- شما بايد به سراغ فقرا برويد، نه آنکه آنان به سراغ شما بيايند. «تُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ» و نفرمود: «يأتکم الفقراء» 4- انفاقِ پنهانى، از ريا و خودنمايى دور و به اخلاص نزديک است و آبروى گيرنده صدقه را محفوظ نگه مى‌دارد. «فَهُوَ خَيْرٌ لَکُمْ» 5- انسان، غريزه سودجويى وخيرخواهى دارد، گرچه در مصداق گاهى به سراغ شر مى‌رود. لذا پيامبران الهى، مصاديق ونمونه‌هاى خير را براى انسان بيان کرده‌اند. «فَهُوَ خَيْرٌ لَکُمْ» 6- کمک به فقرا، بخشى از گناهان صغيره را مى‌بخشد. «يُکَفِّرُ عَنْکُمْ مِنْ سَيِّئاتِکُمْ» «سيئات» در قرآن در برابر گناهان کبيره آمده وبه گناهان صغيره گفته مى‌شود. «1» 7- آنچه مهم است علم خداست، نه اطلاع و آگاهى مردم. «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ»