1- يکتا معبود هستى، کسى است که فرمانروايى مطلق دارد. «هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِکُ»
2- فرمانروايى خداوند، از هر گونه ظلم و کاستى به دور است و مملوّ از قداست مىباشد. «الْقُدُّوسُ السَّلامُ»
3- خداوند هيچ گونه ضررى به خلق خود نمىزند. «السَّلامُ»
4- خداوند، احاطه کامل بر هستى دارد. «الْمُهَيْمِنُ»
5- پندارهاى مشرکان دربارهى خداوند، نادرست است. «سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِکُونَ»