پیام‌های تفسیر نور

1- خداوند، آفريننده‌اى است که در آفرينش مخلوقاتش، از کسى يا جايى الگوبردارى نکرده است، بلکه خود، صورت بخش پديده‌هاست. «الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ» جلد 9 - صفحه 566 2- کسى که تمام کمالات را داراست، سزاوار تسبيح همه هستى است. لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌ يُسَبِّحُ لَهُ‌ ... 3- تسبيح موجودات، نشانه نوعى علم و شعور در هستى است. «يُسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» 4- تسبيح موجودات، تذکّرى به انسان‌هايى است که اهل تسبيح نيستند. «يُسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» 5- قدرت خداوند همراه با حکمت است نه ستم و تجاوز. «هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ» «و الحمدللّه ربّ العالمين» جلد 9 - صفحه 569 سوره ممتحنه‌ اين سوره در مدينه نازل شده و داراى سيزده آيه است. به خاطر آيه دهم که درباره امتحان زنان مهاجر است، آن را «ممتحنه» نام گذارده‌اند. محتواى اين سوره درباره‌ى محبّت به خداوند متعال و نهى از دوستى با دشمنان اوست و به مسلمانان سفارش مى‌کند که حضرت ابراهيم عليه السلام را به عنوان الگوى خود قرار دهند و از او سرمشق بگيرند. از ميان يکصد و چهارده سوره‌ى قرآن کريم، در آغاز نُه سوره به مسئله دشمن‌شناسى توجّه شده است؛ سوره‌هاى برائت، احزاب، محمّد، ممتحنه، منافقون، معارج، بيّنه، کافرون و مسد. در قرآن، آيات دشمن‌شناسى بيش از آيات الاحکام است. يکصد و نود و يک مرتبه واژه‌ى «ضَلَّ»، پانصد و بيست و يک مرتبه واژه‌ى «کفر»، سى و هفت مرتبه واژه‌ى «نفاق» و چهل و پنج مرتبه واژه‌ى «صدّ» آمده است. جلد 9 - صفحه 570 بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ به نام خداوند بخشنده‌ى مهربان.