1- در وقوع قيامت و زلزله‌هاى سخت آن ترديدى نيست. «إِذا وَقَعَتِ» ( «اذا» و فعل ماضى در مواردى بکار مى‌رود که قطعى الوقوع باشد.)
2- قيامت، تنها واقعه‌اى است که نظير و مانند ندارد. «الْواقِعَةُ»
3- در تبليغ، آنگاه که در مقام هشدار به امرى مهم هستيم، با حذف همه مقدّمات، به اصل مطلب بپردازيم. «إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ» (نظير آياتِ «الْحَاقَّةُ»* «1»، «إِذَا الشَّمْسُ کُوِّرَتْ» «2»)
4- انکار قيامت، فقط در دنيا و در شرايط رفاه و غفلت است، همين که نشانه‌هاى قيامت آشکار شود، ديگر کسى آن را انکار نمى‌کند. «لَيْسَ لِوَقْعَتِها کاذِبَةٌ»
5- تا فرصت هست، قيامت را باور کنيم که پس از وقوع، نتيجه‌اى جز شرمسارى ندارد. «لَيْسَ لِوَقْعَتِها کاذِبَةٌ»
6- قيامت، هنگامه‌ى فروپاشى پندارها و تجلّى حقايق است. (شکست و سقوط عدّه‌اى و پيروزى و صعود عدّه‌اى ديگر) «خافِضَةٌ رافِعَةٌ»
7- زلزله قيامت بسيار سخت و بزرگ است. «إِذا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا»
8- در آستانه قيامت، وقوع زلزله‌ها و رانش‌هاى زمين و کوهها حتمى است. إِذا وَقَعَتِ ... رُجَّتِ الْأَرْضُ ... بُسَّتِ الْجِبالُ ...