«1». حشر، 10.
«2». حديد، 10.
«3». مطففين، 26.
«4». بقره، 148.
«5». بصائرالدرجات، ص 448؛ تفسير راهنما.
«6». تفسير نورالثقلين.
«7». مائده، 18.
جلد 9 - صفحه 421
1- حضور در قيامت و کيفيّت محشور شدن، به قدرى حتمى است که گويا در گذشته محقق شده است. «کُنْتُمْ أَزْواجاً ثَلاثَةً»
2- در شيوه تبليغ و آداب گفتگو، ابتدا بيانِ خلاصه‌ى مطلب و سپس تفصيل آن، مطلوب است. «کُنْتُمْ أَزْواجاً ثَلاثَةً- فَأَصْحابُ- فَأَصْحابُ- وَ السَّابِقُونَ»
3- نيک‌بختى يا بدبختى، سعادت يا شقاوت، در قيامت دائمى است. فَأَصْحابُ الْمَيْمَنَةِ ... وَ أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ (کلمه «اصحاب» جمع «صاحب» به معناى مصاحب و ملازم و جدا نشدنى است)
4- سبقت در ايمان و عمل و خيرات ونيکى‌ها ارزش است. «وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ»
5- کسانى که در دنيا به سوى خيرات سبقت مى‌گيرند، در آخرت براى دريافت پاداش مقدّم‌ترند. السَّابِقُونَ ... أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ
6- پيشگامان در نيکى‌ها، بايد در جامعه مقرّب باشند. «أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ»
7- بهشت، محلّ کاميابى‌هاى مؤمن است. «جَنَّاتِ النَّعِيمِ»
8- مقام معنوى، بالاتر از کاميابى مادّى است. ابتدا فرمود: آنان مقرّب درگاه ما هستند، «أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ» سپس فرمود: در باغ‌هاى بهشتى قرار مى‌گيرند. «فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ»
9- پيش‌کسوتان و پيشينيانِ صالح فراموش نشوند. «ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ»
10- براى برانگيختن شوق و علاقه، بيان خصوصيات بهشت لازم است. (کيفيّت تخت‌ها «مَوْضُونَةٍ» چگونگى نشستن «مُتَقابِلِينَ»)
11- شيوه نشستن بهشتيان، نشستنِ گرداگرد است تا افراد روبروى يکديگر قرار گيرند و چهره به چهره شوند. «مُتَقابِلِينَ»
12- از آداب پذيرايى، فراهم نمودن جايى است که مهمان در آن احساس راحتى کند. عَلى سُرُرٍ ... مُتَّکِئِينَ عَلَيْها