1- مسئولين پذيرايى و شيوه پذيرايى بهشتيان، خصوصياتى دارد:
الف: هر لحظه در دسترس مى‌باشند. «يَطُوفُ»
ب: نوجوانانى با قيافه‌اى زيبا و دلپذيرند. «وِلْدانٌ»
ج: دلپذيرى آنان موسمى و لحظه‌اى نيست. «مُخَلَّدُونَ»
د: انواع وسايل پذيرايى را در دست دارند. «أکواب، أَبارِيقَ، کَأْسٍ»
جلد 9 - صفحه 423
ه: پذيرايى ابتدا با مايعات و نوشيدنى‌هاست. «کَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ»
و: آنچه عرضه مى‌شود، آفاتى ندارد. لا يُصَدَّعُونَ ... لا يُنْزِفُونَ
ز: مواد پذيرايى، متعدّد و متنوّع و به انتخاب مهمان است. «فاکِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ»
ح: اولويّت با نوشيدنى، سپس ميوه و آنگاه غذاى گرم و مطبوع است. «مَعِينٍ، فاکِهَةٍ، لَحْمِ»
2- گوشت پرنده (گوشت سفيد)، بر گوشت چرنده (گوشت قرمز) برترى دارد.
«لَحْمِ طَيْرٍ»
3- در نوع غذا، اشتها نقش اساسى دارد. «مِمَّا يَشْتَهُونَ»
4- زنانى بهشتى‌اند که در عين زيبايى، عفيف و پاکدامن باشند. «حُورٌ عِينٌ کَأَمْثالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَکْنُونِ»
5- تمام اسباب کاميابى، در بهشت فراهم است. فاکِهَةٍ ... لَحْمِ ... حُورٌ عِينٌ
6- کاميابى‌هاى بهشت، دائمى است. يَتَخَيَّرُونَ، يَشْتَهُونَ ... (فعل مضارع بر دوام و استمرار دلالت مى‌کند)
7- در شيوه تبليغ و دعوت به نيکى‌ها، از نقش عمل در رسيدن به پاداش‌هاى اخروى، غفلت نکنيم. «جَزاءً بِما کانُوا يَعْمَلُونَ»