1- فقرا، در اموال اغنيا حقّى دارند. «للفقراء»
2- بايد به مجاهدان وکسانى که به خاطر فعاليّت‌هاى سياسى براى مبارزه با طاغوت‌ها در محاصره‌ى زندان‌ها وتبعيدگاه‌ها قرار دارند ومهاجران بى‌پناه و همه کسانى که در راه خدا دچار فقر شده وفرصت تلاش براى تأمين زندگى را ندارند، توجّه لازم صورت گيرد. «أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً ...»
3- کسانى که مى‌توانند با مسافرت و مهاجرت به نقطه‌اى ديگر زندگى خود را تأمين نمايند، نبايد منتظر انفاق مردم باشند. «لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ»
4- فقيران عفيف، پاکدامن وآبرودار، مورد ستايش خداوند هستند. «يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ»
5- فقراى گمنام و محترم، در اولويّت هستند. «تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ»
6- حتّى اگر ضرورتى پيش آمد، باز هم سؤالِ با اصرار از مردم نداشته باشيد.
«لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً» تکدّى‌گرى، ناپسند است.
7- شرط انصاف نيست که گروهى خود و تمام هستى خود را فدا کرده و در محاصره قرار گيرند، ولى گروه ديگر حتّى از انفاق به آنان تنگ نظرى داشته باشند. «1» «لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا»
«1». بازنگرى اين آيه را که تمام کردم، هنوز قلم را به زمين نگذاشته بودم که شخصى وارد شد وروزنامه‌اى بدستم داد که از سيماى فرزانگان مطلبى نوشته بود. ديدم که با اين آيه بسيار سازگار است، لذا آنرا در پاورقى آوردم. آية اللّه ميرزا على آقا قاضى قدس سره استاد عرفان علامه طباطبايى قدس سره را در نجف اشرف ديدند که از سبزى فروشى کاهوهاى پلاسيده ونامرغوب را خريدارى مى‌کند، از او پرسيدند: چرا اين کار را مى‌کنى؟ فرمود: اين مغازه‌دار شخص فقيرى است، مى‌خواهم به او کمک کنم، لکن ميل دارم که هم آبرويش محفوظ بماند وهم به گرفتن مال بلا عوض عادت نکند! لذا اين کاهوها را از او مى‌خرم که به نوايى برسد و براى من فرق زيادى ندارد که کاهوى تازه مصرف کنم، يا کهنه.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 434