تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِيمِ (74)
«1» منهج الصادقين ج 9 ص 162.
جلد 12 - صفحه 477
بعد از ذکر اشيائى که دالند بر انعام نعم بر مردمان و آثار علم و قدرت حضرت سبحان، در عقب آن امر به تسبيح و تنزيه ذات يگانه خود فرمايد:
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ: پس تسبيح کن بنام پروردگار خود، الْعَظِيمِ: که بزرگ است يا پروردگارى که بزرگوار است.
بيان: امر به تسبيح بعد از ذکر و تعداد بدايع صفت و انعام عظيمه او: يا بجهت تنزيه او سبحانه است از قول منکران وحدانيت الهى و کافران نعم سبحانى؛ يا به جهت تعجب از امر ايشان در کفران و ناسپاسى نعمتهاى ظاهره؛ يا به جهت شکرگزارى بر نعم معدوده. نزد بعضى اين آيه امر است به گفتن «سبحان ربى العظيم و بحمده» و در روايت صحيحه وارد شده که چون اين آيه نازل شد، حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: «اجعلوها فى رکوعکم» «1»:
قرار دهيد اين را در رکوع خود، يعنى ذکر رکوع خود سازيد.