اگر منکران معاد در قدرت خداوند براى مبعوث کردن مردگان شک دارند، آيا قدرت او را در گرفتن جان انسان‌ها، انکار مى‌کنند؟ صحنه جان دادن محتضر را مى‌بينند که احدى هيچ کارى نمى‌تواند بکند، عجز خود و قدرت نمايى او را در حال احتضار ديده‌اند، همان قدرت که مى‌تواند جان را بگيرد، مى‌تواند جان را باز گرداند. اگر مرگ به اراده و تقدير الهى نبود و اتّفاقى بود، چاره‌جويى و جلوگيرى از آن امکان داشت.
براى منکران بايد استدلال آورد، چنانکه در آيات متعدّد اين سوره خداوند بارها استدلال آورده است. «أَ فَرَأَيْتُمْ ما تُمْنُونَ»، «أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَحْرُثُونَ»، «أَ فَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ»، البتّه
جلد 9 - صفحه 445
گاهى هم بايد با نشان دادن صحنه عجزشان آنان را تحقير کرد، چنانکه در اين آيات خداوند خطاب به آنان مى‌فرمايد: همه شما قدرت دور کردن مرگ و زنده نگه داشتن عزيزتان را در لحظه احتضار نداريد.
خداوند، به همه بندگان، خوب يا بد، نزديک است. «نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ» آنچه مهم و ارزشمند است اين‌که ما با ايمان و عمل صالح به خدا نزديک شويم.
«مدين» از «دين» به معناى جزاست و لذا «يَوْمِ الدِّينِ» يکى از نام‌هاى قيامت است:
«مالِکِ يَوْمِ الدِّينِ»
نگاه، غير از ديدن است، چه بسا انسان به چيزى نگاه مى‌کند، اما آن را نمى‌بيند و در فکر چيز ديگرى است. تَنْظُرُونَ ... لکِنْ لا تُبْصِرُونَ