کلمه‌ى «محق» به معناى نقصان تدريجى است و مُحاق به ماه گفته مى‌شود که نورش در شبهاى آخر آنچنان کاهش يافته که ديده نمى‌شود. و در مقابل، «ربا» به معنى رشد تدريجى است.
اين آيه يادآور مى‌شود که هرچند رباخوار به قصد انباشت ثروت، از ديگران ربا مى‌گيرد، ولى خداوند برکت و آثار خوبى که بايد ازدياد مال داشته باشد از ربا مى‌گيرد. لازم نيست خود مال رَبَوى از بين برود، بلکه اهدافى که از افزايش ثروت در نظر است از بين مى‌رود. در نظام رَبَوى، سعادت، محبّت و امنيّت نيست و چه بسيار ثروتمندانى که از سرمايه خود، هيچ نوع راحتى و آرامش و يا محبوبيّتى بدست نمى‌آورند، ولى در نظامى که در آن انفاق، صدقه و قرض‌الحسنه رايج باشد، آن جامعه از برکات زيادى برخوردار است. در آن نظام، فقرا مأيوس نبوده و اغنيا در فکر تکاثر نيستند. محرومان به فکر انتقام و سرقت، و اغنيا نگران حراست
جلد 1 - صفحه 440
و حفاظت اموال خود نمى‌باشند و جامعه از يک تعادل نسبى همراه با الفت و رحمت و تفاهم و امنيّت برخوردار خواهد بود. در تفسير کبير فخررازى آمده است: وقتى رباخوار، عواطف و عدالت انسانى را در خود محو کند، خود و اموالش مورد نفرين فقرا قرار مى‌گيرد و کينه و انتقام و توطئه سرقت هر لحظه او را تهديد مى‌کند و اين نمونه‌اى از آن نابودى است که در آيه مطرح شده است.