تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ «2»
لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: مر ذات او راست خاصه ملکيت و مالکيت آنچه در آسمانها و زمينهاست، زيرا او سبحانه موجد آن و متصرف در آن و همه در قبضه قدرت اوست و هيچ‌کس را نرسد که دعوى خالقيت نمايد يا منع او نمايد از تصرف، زيرا همه، مخلوق و مقهور و مغلوب قادر و غالب يکتا باشند.
يُحْيِي وَ يُمِيتُ: زنده مى‌گرداند اموات را براى قيامت، و مى‌ميراند زندگان را در دنيا. يا زنده فرمايد مرده را، يعنى نطفه را که جماد است حيوان فرمايد، و زنده را مى‌ميراند نزد انقضاى آجال بر وفق مصلحت و حکمت. وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ: و ذات سبحانى بر همه چيزها تواناست تمام القدره، يعنى قدرت تامه دارد بر ايجاد موجودات و تغيير و افنا و غير آن، و تمامى ممکنات در حيطه قدرت او خواهد بود.