1- با اينکه قدرت او بىنهايت است ومىتواند در يک لحظه همه چيز را بيافريند، ولى حکمت او اقتضا دارد که آفرينش تدريجى باشد. خَلَقَ ... فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ
2- خداوند بر تمام هستى و آفريدههاى خود سلطه کامل دارد. خَلَقَ ... ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ
3- خداوند به تمام جزئيات هستى، علم دارد. يَعْلَمُ ما يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَ ما يَخْرُجُ مِنْها وَ ما يَنْزِلُ ... وَ ما يَعْرُجُ ...
4- همه در محضر خداييم. «وَ هُوَ مَعَکُمْ»
5- علم خداوند حضورى است. «هُوَ مَعَکُمْ»
6- خداوند به تمام جزئيات کار ما آگاه است. «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ»