1- خداوند از هر گونه عيب و نقص و عجز منزّه است و همه هستى بر اين امر گواهى مى‌دهند. «سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»
2- تسبيح‌گويان آسمان، مقدّم بر زمينيان هستند. «سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»
3- قدرتى ارزش دارد که اعمال آن حکيمانه باشد. «هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ»
4- فرمانرواى حقيقى آسمان وزمين، خداوند است. حکومت بشر بر زمين، امرى
«1». اسراء، 44.
«2». نور، 41.
«3». بقره، 30.
«4». رعد، 13.
«5». نور، 41.
«6». انبياء، 79.
«7». صافّات، 143 و 144.
جلد 9 - صفحه 454
اعتبارى ومجازى است، به آن مغرور نشويم. «لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»
5- خدايى که صاحب عزّت، حکمت، حاکميّت و قدرت و مرگ و زندگى موجودات به دست اوست، سزاوار تسبيح و تقديس است. «الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ، لَهُ مُلْکُ، قَدِيرٌ يُحْيِي وَ يُمِيتُ»
6- آغاز و انجام و غيب و شهود هستى، به دست خداست. هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ ...
7- مهم‌تر از خلقت حکيمانه و مالکيت مقتدرانه، علم ونظارت دائمى خداوند است. «وَ هُوَ بِکُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ»، (با توجه به دو آيه قبل)