تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ أَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَکُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ أَنْفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ کَبِيرٌ «7»
چون خداوند سبحان، خالق جميع اشياء و عالم و قادر بر همه آنها است، پس اى اهل کفر و عناد و انکار:
آمِنُوا بِاللَّهِ: ايمان بياوريد به خدا و تصديق کنيد به وحدانيت او، وَ رَسُولِهِ:
و ايمان بياوريد به فرستاده او که حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و خاتم تمام انبياء، و بعد از او پيغمبرى از جانب خدا نيامده و نخواهد آمد تا روز قيامت و باب نبوت و شريعت و ديانت بر غير، بسته شد الى الابد. وَ أَنْفِقُوا مِمَّا
جلد 13 - صفحه 16
جَعَلَکُمْ: و انفاق کنيد از آنچه گردانيده است خدا شما را، مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ:
جانشين شدگان از امم سابقه، يعنى از آنچه خدا شما را خلفاى پيشينيان گردانيده در آن از اموال و زخارف دنيويه. يا از آنچه او سبحانه گردانيده است شما را خلفاى خود در تصرف کردن بدان و انفاق نمودن، يعنى از مالهائى که خداى شما را از آن خلفاى پيشينيان گردانيده در تملک نمودن آن، و بعد از موت ايشان آن را به شما رسانيده و شما را از آن متمتع و برخوردار گردانيده، آن را انفاق کنيد در وجوهى که به آن مأمور شده‌ايد و عبرت گيريد از آن کسانى که آن را نخوردند و انفاق نکردند و رنج کشيدند و به آن نفع نديدند و همه را به شما واگذاشتند و رفتند، و عن قريب از شما به جماعتى که بعد از شما آيند، منتقل خواهد شد؛ پس پيش از آنکه از شما به ديگرى رسد آن را صرف کنيد در راه خدا. يا آنکه اين مال در حقيقت مال شما نيست بلکه مال خدا از حيثيت خلق و انشاء، و شما در تصرف آن به منزله خلفا و وکلائيد از جانب حق، پس بايد که انفاق مال بر شما آسان باشد چنانچه صرف آن آسان است بر کسى که و کيل و نايب غير باشد.
از حضرت باقر عليه السّلام مروى است: ما من عبد يبخل بنفقة ينفقها فيما يرضى اللّه الّا ابتلى بان ينفق اضعافها فيما سخط اللّه:
نيست هيچ بنده که بخل نمايد به نفقه که انفاق کند آن را در آنچه رضاى خداست مگر آنکه مبتلا شود به اينکه انفاق نمايد اضعاف آن را در آنچه سخط خدا باشد.
چون جزاى ايمان و پاداش انفاق در آخرت بر خداى تعالى لازم است، لذا بعد از امر به ايمان و انفاق مى‌فرمايد: فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْکُمْ: پس آنان که ايمان آوردند به خدا و رسول، از شما، وَ أَنْفِقُوا: و انفاق نمودند مال خود را در راه خدا از وجوه واجبه خمس و زکات و خيرات و مبرات، لَهُمْ أَجْرٌ کَبِيرٌ: مر ايشان راست مزدى بزرگ و ثوابى عظيم که بهشت، با نعم آن باشد.
جلد 13 - صفحه 17