1- خداوند، خود را در جانب محرومان قرار داده و از مردم طلب وام مىکند.
گويا خداوند، ضامنِ آنان شده و پاداش وام را تضمين نموده است. «مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ»
2- کار خير اگر به صورت خلق و خو درآيد، ارزش بيشترى دارد. يُقْرِضُ اللَّهَ ...
3- نفسِ عمل مهم نيست، حَسَن بودن آن مهم است. «قَرْضاً حَسَناً»
4- قرض دادن کاهش مال نيست، افزايش آن است. «فَيُضاعِفَهُ»
5- آنجا که کار سخت است، اهرم قوى لازم دارد. (چون دل کندن از مال سخت است، خداوند پاداش چند برابر را مطرح مىکند.) «فَيُضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ کَرِيمٌ»
6- قرض دادن، نشانه کرامت است و خداوند براى انسان کريم، اجر کريم قرار داده است. «وَ لَهُ أَجْرٌ کَرِيمٌ»
7- براى تربيت و رشد ديگران، بايد آنان را تکريم نمود. «وَ لَهُ أَجْرٌ کَرِيمٌ»