اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
مَن ذَا الَّذِي يُقرِض‌ُ اللّه‌َ قَرضاً حَسَناً فَيُضاعِفَه‌ُ لَه‌ُ وَ لَه‌ُ أَجرٌ کَرِيم‌ٌ «11»
کيست آنکه قرض بدهد بخداوند متعال قرض نيکويي پس خداوند مضاعف مي‌کند او را و از براي او است اجر با کرامت.
مَن ذَا الَّذِي يُقرِض‌ُ اللّه‌َ تعبير بقرض براي اينکه است که بذل مال اقسامي دارد، بسا مي‌دهد بدون عوض مثل هبة و هديّه و صدقه و حقوق واجبه و مندوبه، و بسا مي‌دهد بعنوان معامله که عوض او را مي‌گيرد، و بسا بعنوان قرض مي‌دهد که او را پس از مدّتي ردّ کند آنهم دو قسم است يک قسم براي رفع احتياج قرض گيرنده است، و بسا براي حفظ مال است که از بين نرود مثل حسابي که در بانگها باز مي‌کنند انفاق في سبيل اللّه از قبيل اخير است که بدست خدا مي‌سپارد، لذا مي‌فرمايد: أَ لَم يَعلَمُوا أَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ يَقبَل‌ُ التَّوبَةَ عَن عِبادِه‌ِ وَ يَأخُذُ الصَّدَقات‌ِ توبه آيه 105 قَرضاً حَسَناً قرض الحسنة باين است که منتي نگذارد در انفاقات و توقعاتي از طرف نداشته باشد و براي ريا و سمعه نباشد يا جلوگيري از حق و امثال اينها که مي‌فرمايد: إِن‌َّ الَّذِين‌َ کَفَرُوا يُنفِقُون‌َ أَموالَهُم لِيَصُدُّوا عَن سَبِيل‌ِ اللّه‌ِ فَسَيُنفِقُونَها ثُم‌َّ تَکُون‌ُ عَلَيهِم حَسرَةً ثُم‌َّ يُغلَبُون‌َ انفال آيه 36.
فَيُضاعِفَه‌ُ لَه‌ُ قرض بشرط زياده ربا و حرام است و اشدّ از زنا است و جنگ با خدا است که مي‌فرمايد: فَأذَنُوا بِحَرب‌ٍ مِن‌َ اللّه‌ِ وَ رَسُولِه‌ِ بقره آيه 279 ولي معامله با خدا، خداوند مضاعف مي‌فرمايد بسا هفتصد برابر، بلکه مضاعف آن که مي‌فرمايد: مَثَل‌ُ الَّذِين‌َ يُنفِقُون‌َ أَموالَهُم فِي سَبِيل‌ِ اللّه‌ِ کَمَثَل‌ِ حَبَّةٍ أَنبَتَت سَبع‌َ سَنابِل‌َ فِي کُل‌ِّ سُنبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللّه‌ُ يُضاعِف‌ُ لِمَن يَشاءُ بقره آيه 263.
وَ لَه‌ُ أَجرٌ کَرِيم‌ٌ که اينکه اجر کريم براي نفس فعل بمعني مصدري است و آثاري که بر او مترتب مي‌شود و نيّت پاک