تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّکاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ (277)
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا: بتحقيق کسانى که ايمان آوردند به خدا و رسول و معتقدات ايمانيه، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ: و بجا آورند کارهاى شايسته و پسنديده از طاعات و عبادات و خيرات، وَ أَقامُوا الصَّلاةَ: و برپا دارند نماز را با شرايط و ارکان، وَ آتَوُا الزَّکاةَ: و بدهند زکات اموال خود را به مستحقان؛ اين موصوفين به صفات اربعه، لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ:
مر ايشان را اجر و ثواب ايشان نزد پروردگارشان در قيامت، وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ: و نيست هيچ ترسى بر ايشان از آنچه به آنها رسد، وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ: و نه ايشان محزون و غمگين شوند بر فوت نعمتها و مثوبات.
تبصره: آيه شريفه دال است بر اعمال صالحه جزء مقوم و مثبت ايمان است، چنانچه فرمود: الايمان اقرار باللّسان و اعتقاد بالجنان و عمل بالارکان «2» ايمان مرکب از سه جزء: اقرار زبان و اعتقاد قلبى و عمل به ارکان است. بنابراين اقرار لسانى فقط کافى نخواهد بود، و ذکر و اقامه
«1» تفسير منهج الصادقين، جلد دوّم، صفحه 140.
«2» تفسير مجمع البيان، جلد اوّل، صفحه 38.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 507
نماز و اتيان زکات در آيه شريفه در تعقيب عمل صالح، هر آينه اين مطلب را محقق سازد که دو رکن اعظم عبادات ماليه و بدنيه را تذکر فرموده و آن را جزء متمم قرار داده. و نيز جمع صفات چهارگانه در ذکر اشاره است بر آنکه ثواب منظوره، مترتب هر يک از اين صفات نيست، بلکه جامع آن مطلوب باشد.