تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّکاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ (277) ترجمه‌ همانا آنانکه ايمان آوردند و بجا آوردند کارهاى شايسته را و بر پا داشتند نماز را و دادند زکوة را مر آنها را است مزدشان نزد پروردگارشان و نيست بيمى بر ايشان و نه آنان اندوهناک ميشوند.. تفسير بعد از تاکيدات بليغه به بيانات مختلفه در باب حسن انفاق و وجوب زکوة که فردا جلى آنست خداوند بنحو بديع ديگرى وجوب زکوة را تاکيد فرموده که آن را رديف نماز قرار داده و اجر ايمان و اعمال صالحه را منوط باين اين دو عمل فرموده تا دلالت کند بر آنکه ايمان امر قلبى است و مظهر ميخواهد و اعمال صالحه مظهر آنست و از بين آنها نماز و زکوة اهميت مخصوصى دارد که اختصاص بذکر پيدا کرده و اين دو عمل شرط قبول ساير اعمال است و اجر اخروى منوط بقبول عمل است و صحت فقط مفيد اجزاء و رفع عقاب است پس اگر کسى طالب اجر اخروى است بايد در اين دو امر کوتاهى ننمايد تا ساير اعمالش هم قبول شود و ايمن شود از غضب الهى براى جبران اين دو عمل از ساير معاصى او و اندوهناک نگردد از آنکه اعمال او قبول نشده است در روز که بايد بثواب آن اعمال برسد.