تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (278)
ترجمه
اى کسانى که ايمان آورديد بترسيد از خدا و واگذاريد آنچه را باقى مانده از ربا اگر باشيد گروندگان..
تفسير
هر ادعائى قبول نميشود مگر امتحان در ميان آيد و امتحان دعوى ايمان امتثال امر خدا و پيغمبر (ص) است پس اگر کسى حقيقة مؤمن باشد با اين آيات صريحه اکيده ديگر مطالبه ربا از کسى نميکند چنانچه در مجمع روايت نموده از حضرت باقر (ع) که وليد بن مغيره در جاهليت رباخوار بود مقدارى از بقاياى ربا نزد بنى
جلد 1 صفحه 357
ثقيف از او مانده بود خالد بن وليد بعد از آنکه اسلام آورد خواست مطالبه نمايد اين آيه نازل شد و قمى اين معنى را نسبت بخالد داده با آنکه ادعاء وصيت پدرش را به مطالبه نمود.