در آيه قبل خشوع دل با ياد خدا مطرح شد، در اين آيه، زنده شدن زمين بعد از مرگ آن.
در حديث مىخوانيم: مراد از حيات زمين بعد از مرگ آن، حيات زمين است با قيام حضرت مهدى عليه السلام به عدالت، بعد از مرگ آن به واسطهى جور و ظلم. «1»
امروزه بشر به دنبال نشانههاى حيات در ديگر کرات و سيّارات است، ولى تاکنون چيزى
«1». تفسير نمونه.
جلد 9 - صفحه 473
نيافته است. امّا حيات در سراسر کره زمين جارى است؛ در اعماقاقيانوسها، در سطح زمين و در اوج آسمانها. در موجودات ذرّهبينى، در انواع گياهان و حيوانات و از جمله انسان.
اين آيه، يکى از نشانههاى قدرت و عظمت الهى را، وجود حيات در اين کره خاکى برشمرده و به آن اشاره کرده است. نعمتى که عوامل بسيارى همچون گردش زمين به دور خورشيد، فاصله زمين تا خورشيد، وجود درياها و اقيانوسها و نزول باران در آن مؤثّر است.