تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَ الْمُصَّدِّقاتِ وَ أَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً يُضاعَفُ لَهُمْ وَ لَهُمْ أَجْرٌ کَرِيمٌ «18»
إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ: بدرستى که مردانى که تصديق کننده‌اند قول خدا و رسول را، وَ الْمُصَّدِّقاتِ: و زنانى که باور داشتند فرمايش خدا و رسول را، وَ أَقْرَضُوا اللَّهَ: و قرض دادند به خدا، قَرْضاً حَسَناً: قرض نيکو يعنى اطيب و احب مال را
«1» در تفسير نور الثقلين، جلد 5، صفحه 242، اين حديث از کمال الدين شيخ صدوق نقل شده است.
جلد 13 - صفحه 33
در راه خدا و بر وجه قربت و رضاى او انفاق نمودند بدون شايبه ريا و سمعه.
نکته: ذکر اقراض بعد از تصدق با آنکه اول منطوى آنست، به جهت دلالت است بر آنکه معتبر در تصدق، اخلاص باشد. حاصل آنکه آنان که تصديق نمودند خدا و رسول را از مردان و زنان، و قرض دادند در راه خدا به اميد ثواب يا قرض دادند مؤمنين را قرض حسن که هيچگونه چيزى در آن نباشد، يُضاعَفُ لَهُمْ: زياد گردانيده شود براى ايشان مزد ايشان از ده تا هفتصد و زياده، وَ لَهُمْ أَجْرٌ کَرِيمٌ و مر ايشان راست مزدى گرامى و پاداشى بزرگوار که بهشت جاودانى و سعادت ابدى است.