1- هنگام طرد يک امر ناپسند، بايد جايگزين مناسبى ارائه داد. مَتاعُ الْغُرُورِ ...
سابِقُوا إِلى مَغْفِرَةٍ ... به جاى اينکه به سوى تفاخر و تکاثر (که در آيه قبل بود) سبقت بگيريد به سوى مغفرت و بهشت سبقت بگيريد.
2- آنچه به کارهاى خير ارزش مىدهد، سرعت و سبقت است. سابِقُوا ...
3- بخشش و آمرزش از شئون ربوبيّت است. «مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّکُمْ»
4- اول بخشيده شدن و سپس به بهشت وارد شدن. مَغْفِرَةٍ ... وَ جَنَّةٍ ...
5- با بالا بردن شناخت و معرفت نسبت به دنيا و آخرت، انتخاب را بر مردم آسان کنيد. فَتَراهُ مُصْفَرًّا ... ثُمَّ يَکُونُ حُطاماً ... جَنَّةٍ عَرْضُها کَعَرْضِ السَّماءِ ...
6- گذشت از دنيايى که متاعش اندک و فريبنده است، شما را به بهشتى مىرساند که وسعتش، وسعت آسمان و زمين است. کَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ ...
7- ايمان به همهى پيامبران، لازمه ايمان به خداست. «آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ»
8- بهشت، فضل خداوند به مؤمنان است. «ذلِکَ فَضْلُ اللَّهِ»
9- نسبت به بهشتى يا جهنّمى بودن افراد داورى نکنيم که خداوند در قيامت، با فضلش رفتار مىکند و چه بسا دوزخيان نزد ما، بهشتيان نزد خداوند باشند.
«يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ»