1- بخل کردن و سفارش نمودن به بخل، از نشانه‌هاى افراد متکبّر و فخرفروش است. «مختال فخور الذين يبخلون و يأمرون الناس بالبخل»
2- بخيل، محبوب خدا نيست. «وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ کُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ»
3- گناه آنجا خطرناک مى‌شود که سيره انسان شود. يَبْخَلُونَ وَ يَأْمُرُونَ ... بِالْبُخْلِ
4- چون بخيل مى‌داند که اگر ديگران بخشش کنند، بخل او هويدا و سبب رسوايى او مى‌شود، به ديگران دستور بخل مى‌دهد. «يَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ»
5- بخل، اعراض و رويگردانى از فرمان خداست. «وَ مَنْ يَتَوَلَّ»
6- غنىّ بودن کافى نيست، حميد و محبوب بودن نزد مردم نيز لازم است که اين امر با انفاق و وام حاصل مى‌شود. (معمولًا افراد بخيل، غنىّ هستند ولى به خاطر بخل، مورد ستايش مردم نيستند. لذا اين آيه درباره خداوند مى‌فرمايد:) «فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ»