تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مِنَ الْأَنْباءِ ما فِيهِ مُزْدَجَرٌ «4» وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مِنَ الْأَنْباءِ: و هر آينه آمد اهل مکه را در قرآن از خبرهاى قرون گذشته يا از اخبار امور اخرويه، ما فِيهِ مُزْدَجَرٌ: آنچه را که در آن بازداشتن است معاصى و منع کفار از تمرد و سرکشى، يا قرآن موضع بازداشتن از مناهى. حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در ذيل خطبه‌اى فرمايد: فالقرآن امر زاجر و صامت ناطق حجة اللّه على خلقه و ارتهن عليه انفسهم اتم به نوره و اکرم به دينه‌ «1». پس قرآن امر نماينده به طاعات و بازدارنده از منهيات، و ساکت است به حسب ظاهر و گويا است به حسب دلالت، و بيان با هر حجت خداست بر خلقان او و هدايت کننده ايشان است به نجات؛ فراگرفت بر خلقان عهد و پيمان به عمل کردن به قرآن گرو نفوس آنان را بر آن. «1» نهج البلاغه ذيل خطبه 182 (ترجمه فيض الاسلام) ص 601. مؤلف جمله: اخذ عليهم ميثاقة را نياورده و در مدرک انتهاى حديث چنين است: اتم نوره و اکمل به دينه. جلد 12 - صفحه 371