تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) حِکْمَةٌ بالِغَةٌ فَما تُغْنِ النُّذُرُ «5» حِکْمَةٌ بالِغَةٌ: حکمتى است تمام و امرى است با صواب که رسيده است بحد کمال تا آمد بديشان از اخبار گذشته و آينده حکمتى رسيده به نهايت خود که هيچ خللى در آن راه نيابد. فَما تُغْنِ النُّذُرُ: پس نفع ندهد و فايده نرساند پيغمبران ترساننده امتان خود را در هدايت ايشان يا دفع عذاب از آنها نمودن وقتى که سخن ايشان را نشنوند و تکذيب ايشان نمايند و مخالفت کنند. يا چه چيز را نفع رسانند ترسانندگان وقتى که مردمان قبول قول ايشان نکنند و موعظه و نصايح ايشان به سمع قبول نشنوند.