اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَقَد أَنذَرَهُم بَطشَتَنا فَتَمارَوا بِالنُّذُرِ (36) وَ لَقَد راوَدُوه‌ُ عَن ضَيفِه‌ِ فَطَمَسنا أَعيُنَهُم فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ (37)
و هر آينه بتحقيق انذار کرد لوط آنها را بعذاب ما پس مجادله مي‌کردند بانذارهاي او سي سال ميان آنها انذار کرد احدي از آنها نپذيرفت و مي‌گفتند: که براي يک نفر تمام ما هلاک مي‌شويم، و بانذارهاي او مضحکه و متلک مي‌گفتند و اعتناء نمي‌کردند.
وَ لَقَد أَنذَرَهُم سي سال ميان قوم انذار مي‌فرمود که وظيفه انبياء انذار و بشارت است منذر و مبشّر بشارت بسعادت و رستگاري در اثر ايمان و تقوي و اعمال صالحه و انذار در اثر کفر و اعمال سيّئه بخصوص قوم لوط و عمل شنيع آنها که فرمود:
أَ تَأتُون‌َ الذُّکران‌َ مِن‌َ العالَمِين‌َ وَ تَذَرُون‌َ ما خَلَق‌َ لَکُم رَبُّکُم مِن أَزواجِکُم شعراء آيه 165 و 166 در جواب او مي‌گفتند: قالُوا لَئِن لَم تَنتَه‌ِ يا لُوطُ لَتَکُونَن‌َّ مِن‌َ المُخرَجِين‌َ شعراء آيه 167.
بَطشَتَنا بطش عذاب نازله بر آنها و عقوبت آخرت فَتَمارَوا بِالنُّذُرِ مور مجادله بباطل است و ردّ حق‌ّ است که اينکه انذارها دروغ محض است و فريب است و ما دست از اعمال خود بر نميداريم و جايي خبري نيست نه عذاب دنيوي و نه
جلد 16 - صفحه 363
عقوبت اخروي.