1- گويى خداوند به پيامبر مى‌فرمايد: نگران نباش که همواره پيامبران خدا مورد تکذيب نااهلان قرار مى‌گرفتند. «کَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ»
2- گرچه هر يک از قوم عاد و ثمود و لوط و نوح ويژگى‌هايى داشتند، ولى همه‌ى آنان در تکذيب پيامبرشان مشترک بودند. کَذَّبَتْ ... کَذَّبَتْ ... کَذَّبَتْ
3- تکذيب يک پيامبر، به منزله‌ى تکذيب همه‌ى انبيا است. کَذَّبَتْ ... بِالنُّذُرِ
4- دست خداوند براى انواع عذاب‌ها باز است. «بِماءٍ مُنْهَمِرٍ- رِيحاً صَرْصَراً صَيْحَةً واحِدَةً- حاصِباً»
5- در موارد متعدّد، خداوند مؤمنان را نجات مى‌دهد. «نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ»
6- به هنگام نزول عذاب، تر و خشک با هم نمى‌سوزد. «أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً إِلَّا آلَ لُوطٍ نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ»
7- نعمت، تنها امور مادى نيست، نجات از عذاب، از بزرگترين نعمت‌ها است.
«نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا»
8- ايمان به پيامبران، شکر الهى و مايه نجات است. «کَذلِکَ نَجْزِي مَنْ شَکَرَ»
9- خداوند اول اتمام حجّت و سپس عذاب مى‌کند. «وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنا»
10- گرچه کار انبيا هم بشارت است و هم هشدار، ولى هشدار آنان به دليل سرمستى و غفلت مردم بيشتر است. «أَنْذَرَهُمْ»
«1». کافى، ج 8، ص 329.
جلد 9 - صفحه 363
11- ايجاد ترديد در حق و حقيقت، به منزله تکذيب آن است. کَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ...
فَتَمارَوْا بِالنُّذُرِ
12- آلودگى و فساد مرز نمى‌شناسد. (با اين‌که قوم لوط در مجالس علنى کار خلاف انجام مى‌دادند و مانعى براى خود نمى‌ديدند، ولى باز هم دست از سر مهمانان خانه پيامبر بر نداشتند.) «راوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ»
13- همين که جرم سنگين شد، مهلت جايز نيست. «راوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنا»
14- چشمى که به مهمانان معصوم، آن هم در خانه‌ى پيامبر نظر سوء دارد، کور باد. «فَطَمَسْنا أَعْيُنَهُمْ»
15- قهر و عذاب الهى، قابل خنثى شدن نيست. «عَذابٌ مُسْتَقِرٌّ»
16- يکى از روش‌هاى تربيتى قرآن، نقل داستان‌هاى پندآموز است. «وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ»
17- خواندن قرآن کافى نيست، بايد پند گرفت. «فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ»