«دُسُرٍ» جمع «دسار» به معناى ميخ است و «نُذُرِ» جمع «نذير» است، ولى در اين گونه موارد به معناى هشدار است، نه هشدار دهنده. «1»
کشتى نوح داراى خصوصياتى بود از جمله:
الف) ساخت آن به فرمان الهى بود. «اصْنَعِ الْفُلْکَ»*
ب) سازنده‌ى آن پيامبر خدا بود.
ج) محل ساخت کشتى، در بيابان خشک و دور از دريا و به گفته‌ى روايات، مسجد کوفه بود که اين، تمسخر کافران را به دنبال داشت.
د) از تمام نژادهاى حيوان نر و ماده در آن سوار شدند.
ه) حرکت آن زير نظر خدا بود. «تَجْرِي بِأَعْيُنِنا»
و) موج‌هايى به اندازه‌ى کوه‌ها در مسيرش بود. «فِي مَوْجٍ کَالْجِبالِ» «2»
ز) تمام مؤمنان زمين بر آن سوار شدند.
ح) تنها وسيله‌ى امن و نجات بود.
با همه اين خصوصياتى که براى کشتى نوح بيان شده است، خداوند به جاى کلمه «سفينه» و کشتى مى‌فرمايد: «أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ» يعنى يک مشت تخته و ميخ. شايد اين
«1». لسان العرب.
«2». هود، 42.
جلد 9 - صفحه 352
کوچک نمايى به خاطر آن است که نجات نوح منسوب به اراده او باشد، نه عظمت کشتى.
در آيه 15، تخته و ميخ که وسيله نجات پيامبرى بوده است، به عنوان آيه‌ى الهى معرّفى شده است، آيا قبور کسانى که خود سبب نجات بوده‌اند، آيه الهى نيست؟ ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ ... تَرَکْناها آيَةً ...