1- وظيفه هدايتگران، آسان گوئى است. «يَسَّرْنَا»
2- قرآن، آسان است ولى سست نيست. (در چند آيه قبل خوانديم که آيات قرآن «حِکْمَةٌ بالِغَةٌ»، يعنى سخنان محکم و استوار است.) «يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ»
3- رسالت قرآن بيدارگرى است. «الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ»
4- هر چه آسانتر بگوييم، مخاطب بيشترى خواهيم داشت. يَسَّرْنَا ... فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ
5- هم نسبت به آيات تکوينى بايد متذکّر شد «تَرَکْناها آيَةً فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ» و هم نسبت به آيات تشريعى. «يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ»
6- هر کسى لياقت بهرهگيرى از قرآن را ندارد، بهره گرفتن مخصوص اهل ذکر است نه اهل غفلت. «فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ»
7- هميشه وجود زمينهى مناسب، شرط پذيرش نيست. گاهى همهى شرايط فراهم است ولى انسان بهخاطر لجاجت و هوى پرستى متذکّر نمىشود. «فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ»