تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنْ کُنْتُمْ عَلى سَفَرٍ وَ لَمْ تَجِدُوا کاتِباً فَرِهانٌ مَقْبُوضَةٌ فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لا تَکْتُمُوا الشَّهادَةَ وَ مَنْ يَکْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ (283)
وَ إِنْ کُنْتُمْ عَلى سَفَرٍ: و اگر در سفر باشيد، وَ لَمْ تَجِدُوا کاتِباً: و نيابيد نويسنده که ثبت حقوق کند يا نويسنده باشد و ادوات کتابت نباشد. فَرِهانٌ مَقْبُوضَةٌ: پس بر شما است گرو قبض شده يا بدست آمده (احکام رهن مراجعه به رسائل عمليه است). فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً: پس اگر امين داند برخى از شما که داين باشد بعض ديگر را که مديون است و از خيانت مديون
«1» نهج البلاغه، حکمت 203.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 517
مأمون باشد به جهت حسن ظن به او و بدين سبب رهن از او نگيرد، فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ: پس بايد ادا کند آن مأمون مديون امانت دين او را و انکار حق نکند. وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ: و بايد بترسد خدا را که پروردگار اوست و در امانت خيانت نکند به انکار آن. وَ لا تَکْتُمُوا الشَّهادَةَ: و کتمان مکنيد و مپوشيد شهادت را اى شاهدان يا اى مديونان، و در موقع لزوم اداى شهادت کنيد. وَ مَنْ يَکْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ: و هر که کتمان شهادت کند، پس بتحقيق گناهکار است قلب او، يعنى تصرف در قلب خود نموده که علاوه بر فعل معصيت، قلبش نيز گناهکار است. وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ.
ابن بابويه رضوان اللّه عليه- از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده که حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: هر که کتمان کند شهادت را يا شهادتى دهد که به سبب آن خون مسلمانى هدر رود يا مال مسلمانى از بين رود، مى‌آيد روز قيامت در حالى که روى او ظلمتى است به مدّ بصر و در وجه او گرفتگى باشد که خلايق او را به اسم و نسب بشناسند. «1»