1- خداوند، خالق انسان است، نه طبيعت بىجان. الرَّحْمنُ ... خَلَقَ الْإِنْسانَ
2- خلقت انسان، جلوهاى از رحمت الهى است. الرَّحْمنُ ... خَلَقَ الْإِنْسانَ
3- مؤلّف کتاب تشريع، همان مؤلّف کتاب تکوين است. «عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسانَ»
4- قرآن، بر انسان، شرافت و تقدم دارد. (فکر و معرفت، بر جسم و طبيعت مادى مقدّم است.) «عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسانَ»
5- قرآن، سرآمد تمام کتابها و انسان، سرآمد تمام مخلوقات است. «عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسانَ»
6- انسان، در سايه فراگيرى قرآن، به کمال خلقتش دست مىيابد. «عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسانَ»
«1». علق، 2- 4.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 377