1- علم، برترين کمالى است که خداوند به انسان عطا کرده است. عَلَّمَ ... عَلَّمَهُ (علم و تعليم قبل و پس از خلقت انسان تکرار شده است)
«1». نهج‌البلاغه، حکمت 411.
«2». نساء، آيه 9.
«3». بقره، آيه 235.
«4». طه، آيه 44.
«5». نساء، 63.
«6». اسراء، 23.
«7». بقره، 83.
«8». اسراء، 53.
«9». نحل، 125.
جلد 9 - صفحه 378
2- زبان و لغت خاص مهم نيست، اصل قدرت بيان مهمّ است. «عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
3- زبان، وسيله بيان است، اصل بيان هديه الهى است. «عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
4- پدر و مادر، قوّه‌ى سخن گفتن را که خداوند در نهاد هر نوزادى نهفته است، آشکار مى‌کنند و به فعليّت مى‌رسانند. «عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
5- آفرينش انسان در ميان دو تعليم الهى قرار گرفته است. «عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسانَ، عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
6- قدرت بيان، جلوه‌اى از رحمت الهى است. الرَّحْمنُ ... عَلَّمَهُ الْبَيانَ
7- کسانى که توانايى سخن گفتن به چند زبان را دارند، هنر خود را از خدا بدانند.
«عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
8- علمى مورد ستايش است که بيان شود. عَلَّمَ الْقُرْآنَ ... عَلَّمَهُ الْبَيانَ