پیام‌های تفسیر نور

1- تمام هستى يک مدبّر دارد، نه آن گونه که بعضى مشرکان براى هر يک از آسمان و زمين يک مدبّر خاص مى‌پنداشتند. السَّماءَ رَفَعَها ... وَ الْأَرْضَ وَضَعَها 2- زمين براى کاميابى و بهره‌بردارى همه موجودات زمينى و از جمله انسان است. «وَضَعَها لِلْأَنامِ» 3- قرآن، ابتدا نعمت‌هاى معنوى و سپس نعمت‌هاى مادّى را شمارش مى‌کند. عَلَّمَ الْقُرْآنَ‌ ... عَلَّمَهُ الْبَيانَ‌ ... فِيها فاکِهَةٌ وَ النَّخْلُ‌ 4- ميوه، نقش مهمى در تغذيه انسان دارد. بعد از آفرينش زمين، نام ميوه آمده است. وَ الْأَرْضَ‌ ... فِيها فاکِهَةٌ 5- در ميان ميوه‌ها، ارزش خرما از بقيه جداست. فِيها فاکِهَةٌ ... وَ النَّخْلُ‌ 6- پوسته و حتّى غلاف دور نباتات، نعمت است. «وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ» 7- بوى خوشِ گياهان، يکى از نعمت‌هاى الهى است. «وَ الرَّيْحانُ» 8- تکذيب آيات الهى، سرزنش را به دنبال دارد. «فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ» 9- جن نيز مثل انسان، مسئول، مکلّف و بهره‌مند از نعمت‌هاى زمين است. «فَبِأَيِ‌ «1». مرسلات، 15. «2». قمر، 17. «3». احزاب، 41. جلد 9 - صفحه 386 آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ» 10- خداوند نعمت‌ها را براى رشد و تربيت همه جانبه انسان و جن آفريده است. «آلاءِ رَبِّکُما»