تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ «13»
بعد از تعداد اين نعم به جهت تقرير و تثبيت آن فرمايد:
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما: پس به کدام يک از نعمتهاى پروردگار خود که مذکور شد، تُکَذِّبانِ: تکذيب مى‌کنيد اى جن و انس و مى‌گوئيد که از او نيست و انکار مى‌نمائيد.
جلد 12 - صفحه 406
تنبيه: اين کلمات شريفه در اين سوره سى و يک موضع تکرار يافته به جهت آنکه اين سوره مشتمل است بر ذکر نعم الهى، و بعد از ذکر هر نعمتى اين الفاظ تکرار نموده تا سامعان و قائلان متنبه شوند بر کثرت نعمت و تصديق نمايند بهر يک از آن. و گفته‌اند تکرار بر آن رفع غفلت و تاکيد حجت و تقرير نعمت و تذکير و مبالغه و توبيخ مکذب آنست.
در کتاب کافى- جابر بن عبد اللّه انصارى روايت نموده که حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله اين سوره را تا آخر بر ما خواند و بعد از آن فرمود: چيست مرا که خاموش مى‌بينم شما را و جنيان از شما نيکوترند در جواب من، هيچ باز نخواندم «فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ»* مگر که ايشان در جواب گفتند «لا بشي‌ء من نعمک ربّنا نکذّب فلک الحمد» يعنى ما هيچ چيز از نعمتهاى تو اى پروردگار ما تکذيب نمى‌کنيم پس تو راست ثنا و ستايش «1».