تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَ الرَّيْحانُ «12» وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ‌: و نيز در زمين است جنس دانه صاحب برگ خشک. مراد حبوبى است که قوت باشد از گندم و جو و برنج و ارزن و غير آن. و غير عصف کاهى است که دانه را از او جدا سازند و قوت حيوان سازند از چهار پايان. وَ الرَّيْحانُ‌: و ديگر در زمين است رياحين که از عطر و بوى خوش آنها استشمام کنند. حاصل آنکه شما را در زمين نعمتهاى بسيار است از جمله آن خوردنيها و بوئيدنيها است. نزد بعضى مراد از حب حبوبى است خواه مأکول انسان باشد يا حيوان. و عصف برگى است که روزى حيوان و ريحان رزق مردمان باشد. حاصل آنکه حق تعالى در اينجا بيان نعمتى فرموده که به آن متلذذ شوند، از تغذّى و غير آن.