تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَهُ الْجَوارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ کَالْأَعْلامِ «24»
نعمت 16- وَ لَهُ الْجَوارِ: و مر خداى راست يعنى به امر او است کشتيهاى رونده، الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ: برداشته و برافراشته است بادبانهاى خود را در دريا. يا انشا کننده و ابتدا نماينده در رفتن. يا پيدا کننده موجها در دريا به سبب جارى شدن در آن. خلق کشتى و روان و جارى ساختن آن در دريا جهت انتفاع بندگان از قطع مسافت بسيار در زمان اندک و وقوع تجارت و معاملات، و اين از نعمتهاى عظيم است. يا منشئات به معنى مبتدات، يعنى کشتيهايى که ابتدا کردهاند به قدرت الهى به رفتن در دريا، کَالْأَعْلامِ: مانند کوهها در بلندى و بزرگى و بنا به قولى منشئات کشتيهائىاند که صاحب بادبانند.