1- تبلور مکتب در رهبر است. «آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ»
2- مبلّغان دينى بايد به آنچه دعوت مىکنند، باور داشته باشند. «آمَنَ الرَّسُولُ ...»
3- نزول کتب آسمانى، براى پرورش وتربيت انسانهاست. «مِنْ رَبِّهِ»
4- ايمان به همه انبيا لازم است، چون تمام انبيا يک هدف دارند. «کُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ»
5- زمينهى دريافت مغفرت الهى، ايمان وعمل است. «سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَکَ رَبَّنا»
6- در کنار ايمان و عمل، باز هم بايد چشم اميد به رحمت و غفران الهى داشت.
«سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَکَ رَبَّنا»
7- بخشش، از شئون ربوبيّت وزمينهى پرورش است. «غُفْرانَکَ رَبَّنا»
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 456