«مَعْشَرَ» به معناى گروه، از ريشه‌ى «عشر» به معناى عدد ده است. کلمه‌ى «عشيرة» به معناى بستگان نيز از اين ريشه است. در قرآن، کلمه «مَعْشَرَ» سه بار به کار رفته است.
«سلطان» هم به قدرت قهريّه و مادّى گفته مى‌شود که سبب سلطه بر ديگران است و هم به قدرت علمى و دليل و برهان و استدلال محکم که سبب تسلّط فکرى و علمى مى‌شود.
«وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ»* «1»، «يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطانٍ»* «2»
آيه 33، مى‌تواند مربوط به دنيا و مباحث فضانوردى و گذر از جوّ زمين و نفوذ در آسمان‌ها باشد و يا به قرينه آيات قبل و بعد، مربوط به قيامت و عدم امکان فرار از دادگاه الهى باشد.
عمق زمين و اوج فضا و کرات آسمانى، براى انسان و جنّ قابل تسخير است. تعبير «إِنِ اسْتَطَعْتُمْ» به جاى «لو استطعتم»، نشانه امکان و جمله «إِلَّا بِسُلْطانٍ» رمز آن است که مى‌توان در آسمان‌ها و زمين نفوذ پيدا کرد. به ويژه آنکه در قرآن معمولًا کلمه سلطان براى سلطه علمى به کار رفته است.