نکته‌های تفسیر نور

«شُواظٌ» به معناى شعله‌هاى عظيم و سهمگين آتش است و «نُحاسٌ» به معناى مس مذابّ و گداخته. قيامت در اين آيات، بدين گونه تصوير شده است: از يک سو خداوند با عنايت ويژه حسابرسى مى‌کند. «سَنَفْرُغُ لَکُمْ» از سوى ديگر انسان هيچ راه فرارى ندارد. إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا ... فَانْفُذُوا از سوى ديگر انواع عذاب از هر سوى فرو مى‌ريزد. يُرْسَلُ عَلَيْکُما شُواظٌ ... وَ نُحاسٌ‌ از سوى ديگر هيچ‌کس نمى‌تواند کمک بگيرد. «فَلا تَنْتَصِرانِ» آن کس‌که از ارسال پيامبران سودى نبرده است، «يُرْسِلَ رَسُولًا» «1» و آن کس که از ارسال نعمت‌هاى مادى بهره درستى نگرفته است، «يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْکُمْ مِدْراراً»* «2»، «يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً»* «3» چنين انسانى بايد منتظر ارسال عذاب با مس گداخته باشد. «1». شورى، 51. «2». هود، 52. «3». نمل، 63. جلد 9 - صفحه 398 «يُرْسَلُ عَلَيْکُما شُواظٌ مِنْ نارٍ وَ نُحاسٌ»