تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَکانَتْ وَرْدَةً کَالدِّهانِ (37)
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ: پس زمانى که بشکافد آسمان و نزد اين حال ملائکه نزول نمايند، فَکانَتْ وَرْدَةً: پس گردد آسمان سرخ رنگ گل سرخ. اگرچه به الوان مختلفه است لکن غالب رنگ او سرخ باشد، کَالدِّهانِ: مانند روغنهاى
جلد 12 - صفحه 421
زيت سفيدى او بسرخى يا بزردى زند، و تشبيه آن به زيت از جهت آنست که هر ساعت روغن زيت به رنگى مى‌نمايد، پس آسمان در آنروز مثل ورد باشد در لون و مثل دهان در اختلاف لون.