اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
مُتَّکِئِين‌َ عَلي فُرُش‌ٍ بَطائِنُها مِن إِستَبرَق‌ٍ وَ جَنَي الجَنَّتَين‌ِ دان‌ٍ (54) فَبِأَي‌ِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبان‌ِ (55)
تکيه مي‌دهند بر فرش‌هايي که آستر آنها از استبرق است و چيده مي‌شود ميوه‌هاي اينکه دو بهشت در نزديکي.
مُتَّکِئِين‌َ در حالي که مثل سلاطين که بر اريکه سلطنت تکيه مي‌دهند عَلي فُرُش‌ٍ جمع فرش اطلاق بر فرش زير پا و بر فراش که تعبير به رختخواب مي‌کنيم و بر مخدّه که تکيه مي‌دهند و بر متکا که سر روي او مي‌گذارند مي‌کند.
بَطائِنُها مِن إِستَبرَق‌ٍ آستر اينکه فرش از استبرق است که گفتند ديباج غليظ است و البتّه رويه آن عالي‌تر است چون هر چيزي ظهاره او عالي‌تر از بطانه است غير از انسان که بايد باطن او بهتر از ظاهر باشد وَ جَنَي الجَنَّتَين‌ِ دان‌ٍ گفتند ميوه‌هاي بهشتي که به اغصان اشجار هست خود نزديک دهان مؤمن مي‌آيد و مي‌گويد اي مؤمن مرا تناول نما بدون اينکه احتياج به برخاستن و چيدن و در دهان گذاردن باشد.