اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
مُتَّکِئِين‌َ عَلي رَفرَف‌ٍ خُضرٍ وَ عَبقَرِي‌ٍّ حِسان‌ٍ (76) فَبِأَي‌ِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبان‌ِ (77) تَبارَک‌َ اسم‌ُ رَبِّک‌َ ذِي الجَلال‌ِ وَ الإِکرام‌ِ (78)
تکيه مي‌دهند بر و ساده سبز در کلمه رفرف بعضي گفتند بساط بعضي گفتند رياض جنّت و اصل لغت رفرف طائري است که باز مي‌کند بال خود را که بر جايي فرود آيد لکن بقرينه متّکئين همان و ساده است که تکيه‌گاه است بساط و رياض محل تکيه‌گاه نيست.
وَ عَبقَرِي‌ٍّ حِسان‌ٍ و عبقري‌ّ عبارت از چيز نرمي که زير دست مي‌گذارند زير کتف براي استراحت مثل اينکه تکيه مي‌دهند به و ساده و دست مي‌اندازند بر عبقري‌ّ.
تَبارَک‌َ اسم‌ُ رَبِّک‌َ اسامي الهي هر کدام آن داراي برکاتيست که اگر خدا را به آن اسماء بخوانيد مورد عنايات الهي مي‌شويد چنانچه مي‌فرمايد: وَ لِلّه‌ِ الأَسماءُ الحُسني فَادعُوه‌ُ بِها اعراف آيه 179.
بالاخص‌ّ اسماء مختصّه به ذات مقدّسه او که اطلاق بر غير نمي‌شود بالاخص کلمه اللّه و کلمه رب‌ّ و امثال اينها.
ذِي الجَلال‌ِ صفات جلال تنزّه از هر عيب و نقص و احتياج است که تعبير به صفات سلبيّه و صفات جلاليّه مي‌کنيم.
وَ الإِکرام‌ِ صفات جماليّه که جميع افعال او حسن و بجا و بموقع و موافق حکم و مصالح است بالجمله کلمه تَبارَک‌َ اسم‌ُ رَبِّک‌َ راجع به صفات کماليّه ذِي الجَلال‌ِ راجع به صفات جلاليّه وَ الإِکرام‌ِ راجع به صفات جماليّه است و اينکه آيه شريفه کانّه جواب از سؤالات قبل است که خداوند پس از آنکه نعمت‌هاي خود را که در دنيا و آخرت و عقوبت‌هايي که به کفّار بيان فرموده و راه تکذيب آنها را بسته که نتوانند تکذيب کنند مي‌فرمايد پس خداوند تبارک و تعالي ذي الجلال و الاکرام است.
هذا آخر ما اردنا في تفسير هذه السورة المبارکة و يتلوه انشاء اللّه تعالي تفسير
جلد 16 - صفحه 391
سورة الواقعة و بقيّة السور. و الحمد للّه و الصلاة و السلام علي رسول اللّه و علي آله آل اللّه و الشکر علي نعماء اللّه و اللعن علي اعداء اللّه و انا العبد المذنب المسي‌ء الراجي الي غفران اللّه سيّد عبد الحسين المدعو بالطيّب غفر له.
جلد 16 - صفحه 392
سورة الواقعة مکيّة و هي ست‌ّ و تسعون آية
بسم اللّه و الحمد للّه و الصلاة علي رسول اللّه و علي آله آل اللّه، و اللعن علي اعدائهم اعداء اللّه الي يوم لقاء اللّه.
امّا الکلام في فضلها اخبار بسيار در فضائل اينکه سوره مبارکه رسيده از إبن بابويه مسندا از ابي بصير از حضرت صادق (ع) فرمود:
(من قرء في کل‌ّ ليلة الجمعة الواقعة احبّه اللّه و احبّه الي النّاس اجمعين و لم ير في الدنيا بؤسا و لا فقرا و لا فاقة و لا آفة من آفات الدنيا و کان من رفقاء امير المؤمنين و هذه السوره لامير المؤمنين خاصّه لم يشرکه فيها احد)
و نيز مسندا از محمّد إبن حمزه از آن حضرت فرمود:
(من اشتاق الي الجنة و الي صفتها فليقرء الواقعة)
و از حضرت باقر (ع) روايت کرده فرمود:
(من قرأ الواقعة کل ليلة قبل ان ينام لقي اللّه عزّ و جل‌ّ و وجهه کالقمر ليلة البدر)
و از حضرت صادق ع روايت شده فرمود
(ان‌ّ فيها من المنافع مالا يحصي فمن ذلک اذا قرأت علي الميت غفر اللّه له و اذا قرأت علي من قرب اجله عند موته سهل اللّه له خروج روحه باذن اللّه تعالي)
و غير اينها از اخبار مرويه از حضرت رسالت