«قَيّوم» به کسى گفته مى‌شود که خود به ديگرى تکيه نداشته باشد، ولى ديگران به او تکيه دارند و يا قوام‌بخش همه چيز است.
خداوند در آفريدن، تدبير و تسلّط کامل دارد. عوامل و اسباب مادّى وسيله‌ى پيدايش مى‌شوند، ولى مستقل نيستند و سبب بودنشان از خودشان نيست.
موجودات ديگر، علم، حيات و قدرت مستقلّى ندارند. تنها او زنده‌اى است که زندگى هر موجود زنده وابسته به اوست.
در دعاى جوشن‌کبير مى‌خوانيم: او قبل از هر زنده‌اى زنده وبعد از هر زنده‌اى زنده است.
هيچ زنده‌اى شريک او نيست و به کسى نياز ندارد. جان همه‌ى زنده‌ها و رزق آنها به دست اوست. او زنده‌اى است که زنده بودن خود را از کسى به ارث نبرده است.
«1». تفسير نورالثقلين، ج 1، ص 309.
جلد 1 - صفحه 464